Dat was hem dan! Wat heb ik genoten van de 4daagse! Dit jaar liep ik hem weer, net als in mijn 1e jaar, alleen. Maar eigenlijk loop je deze tocht nooit alleen: denk aan alle mensen onderweg die iedereen aanmoedigen, wandelaars die onderling elkaar steunen, support van collega’s, familie en vrienden. Afgelopen week was ik weer in het huis waar ik ben opgegroeid: bij mijn ouders. Samen hebben zij ervoor gezorgd dat ik niets tekort kwam. Zo zorgde mijn vader er voor dat ik op tijd op de Wedren stond en als ik finishte stond hij alweer klaar om me mee te nemen(vaak met een koude radler 0,0.) Mijn moeder zorgde voor mijn voeten, de inwendige mens en lieve briefjes lagen klaar als ik wakker werd. (Lees: 2:30 uur), mijn man die een app had gemaakt die tenminste wel werkte om mij te volgen en voor ik ging slapen steeds even met elkaar bellen. Wederom heb ik gelachen, adem ingehouden als ik ‘s-ochtends door de studenten werd aangemoedigd (kwamen net uit de kroeg), wat tranen gelaten, mooie gesprekken gehad, nieuwe mensen leren kennen, door de pijn heengelopen maar bovenal genoten! Dit jaar, zoals ieder jaar, stond mijn beste vriendin Katja ook weer bij de ViaGladiola ❤️ samen met mijn man en ouders.
5x 4 dagen zingend, springend (ja echt!), kruipend, huilend, lachend om Nijmegen 50 km gelopen. Doordat ik veel heb nagedacht onderweg (psychologen zijn duurder dan N4D) ben ik tot een besluit gekomen. Op de wedren heb ik dit ook gedeeld: niet zoals andere jaren; eerst herstellen en dan maak ik de keuze. Nee, het is mooi geweest! Het vraagt enorm veel van je lichaam, maar bovenal alle mensen om je heen die ervoor zorgen dat ik me alleen maar hoef bezig te houden met: wandelen.
Dat wandelen blijf ik natuurlijk doen, maar geen N4D. Ik ga zeker de waalbrug, magic Mile, 7 heuvelen en via gladiola missen. Maar soms is het goed om weer een nieuwe uitdaging te zoeken.
