Zoals beloofd de samenvatting van mijn wandelingetje…
Dag 1:
Wat een vroegte… 2:00 opstaan, 2:30 door mijn lieve vader in de buurt van de Wedren gebracht en daarna stukje fietsen. Half 4 in het vak gaan staan, en geluk dat mijn vak het eerst openging. Uitgezwaaid een aangemoedigd door de studenten die uit de kroeg kwamen door een ‘ erehaag’ vertrokken. Op naar Elst. Vooral in de ochtend liep het lekker, nog niet zo warm. Maar toen rond 5:30 de zon zich liet zien bereikte de temperatuur al snel een hoogtepunt. Veel drinken was het advies. Langs de kant stonden (trouwens iedere dag) heel veel mensen met komkommertjes, zoute stengels, muziek, en waterpunten. Heel veel mensen gesproken, gewoon over van alles. Iedereen helpt elkaar, het is geen wedstrijd.
Dag 2:
Woensdag begon wat met een beetje spierpijn… Maar alsnog doorgezet en voorgenomen zoveel kilometers als mogelijk af te leggen in de ochtend. De dag van Wijchen. Halverwege, voor Wijchen, zat ik er geestelijk doorheen. Het leek of ik achteruit liep of in ieder geval niet vooruit kwam. Iemand vroeg mij, hoe gaat het? En ik gaf aan dat t pittig was. Door wat te praten over van alles en nog wat werden mijn gedachten even geleegd en eenmaal in Wijchen waar het feest was zei hij: ‘ volgens mij gaat het weer, ik zie je weer lachen, geniet ervan!!!’ Ik heb hem bedankt en hij vertelde mij: dat hoort erbij, je steunt elkaar. Wijchen vloog voorbij dankzij alle mensen die ondanks de hitte toch naar de stad gekomen waren om de wandelaars aan te moedigen. Niet veel later kwam ik erachter dat het asfalt aan het smelten was, het plakte enorm aan je voeten. Eenmaal op het pluspunt van de viavierdaagse aangekomen zo’n 12 km voor de finish kreeg ik me maaltijd en een massage. Bij de EHBO zag ik dat veel mensen uitslag hadden op hun benen, er werd aangegeven dat het kwam door de hitte van het asfalt. Gelukkig heb ik dat niet gehad. Wat later op de route stonden mijn vader en moeder me aan te moedigen bij de sluis, ze steunde me enorm en gaven dat zetje om door te zetten. Mijn moeder heeft me over de brug gebracht en vanaf daar weer losgelaten om verder alleen te lopen. Langzaam aan zag ik mensen echt bezwijken onder de hitte. Op de dijk, waar het enkele jaren geleden zo is misgegaan kreeg iedereen een beker water in zijn handen geduwd met de woorden: ‘ drink deze op, je lichaam heeft het echt nodig’ In die hitte zag ik ook dat iemand gewoon spontaan in elkaar zakte. Gelukkig was er snel hulp. Lichamelijk gezien ging het redelijk,ik had een blaar op de achterkant van mijn voet…. Bij de Wedren heb ik deze door laten prikken en in laten tapen. Vervolgens een stukje gefietst
Dag 3:
De dag van Groesbeek, aka de 7 heuvelen… De eerste berg was meteen de zwaarste… Flinke klim. Daarbij kwam dat de 7 heuvelen ook pas tegen het eind van de route waren. Wederom veel gepraat met mensen. Eenmaal terug in Nijmegen zou mijn schoonvader met een versnapering klaar staan in een straat waar een echt feest aan de gang was. Een hele smalle straat vol gezelligheid. Na een paar minuten daar gezeten te hebben toch maar doorgezet om de Wedren te halen. Bij thuiskomst me voeten in een bak water gezet, daar was ik aan toe. Ik gaf aan dat het enorm heftig was geweest want ondanks de voorspellingen dat het koeler zou zijn was het alsnog erg warm.
Dag 4:
Opgewekter dan ik gisteren was begon ik dan vandaag aan de start. Mijn moeder gaf later aan dat ze niet zeker zou weten of ik wel zou starten aangezien ik er zo doorheen zat. Ik heb deze dagen echt met momenten op tandvlees gelopen, je komt jezelf zo tegen maar je moet doorzetten wil je het behalen. Verstand op 0 en gaan! Eenmaal ingescant begon de dag van Cuijk. Lang stuk door de polder, waar het ook nog eens flink begon te regenen en onweren. Niet veel later kreeg ik nog een hagelbui over me heen. Me schoenen sopte aan alle kanten, blij dat ik droge sokken bij had. Op een terrasje werd er door een inwoner een stoel drooggemaakt en of ik zin had in een bakkie koffie of thee. Dit deed me goed en na het uitwringen van mijn sokken (waar veel water uitkwam) kreeg ik nog een handdoek voor mijn voeten. Nieuwe sokken aangedaan en weer verder gelopen naar Cuijk. Een plaats die ik alleen ken van de ellufkroegetocht met carnaval. Toen over de pontonbrug lang Koning Willem-alexander. Een ander loopmaatje tegengekomen en samen naar Mook en Malden gelopen. Daar op het pluspunt me schoenen eventjes uit en gegeten. Mijn eerste gladiool kreeg ik van de KWBN, vervolgens stond er een bord succes met de laatste 10,1 km… Maar zo heb ik die niet ervaren, veel mensen langs de kant met muziek. Eenmaal op de via Gladiola ging het feest helemaal los. Iedereen moedigde je aan en later hoorde ik dat het zo’n 8 km is tot de Wedren. Dit voelde voor mij als 1 km, zo zie je maar hoeveel steun je krijgt van de mensen langs de kant.
Helaas was de Wedren niet toegankelijk voor niet-wandelaars dus heb ik me afgemeld bij mijn post. Daar zat iedere dag dezelfde vrouw die ook echt mee leefde met me. Ze gaf me gister ook een knipoog en zei: goed uitrusten en tot morgen! Toen ze mijn bandje ging scannen zat ze eerst, maar ging staan en scande het en gaf me daarna een schouderklopje met de woorden ‘ kei goed gedaan!!’ Ik ben daarna met het vierdaagsekruisje de Wedren afgegaan en contact proberen te zoeken met de mensen in Nijmegen, dat was niet zo makkelijk aangezien het netwerk overbelast was. Uiteindelijk ben ik op de grond gaan zitten en wachten. Mensen die voorbij liepen feliciteerde elkaar en gaven aan (aangezien ik een debutantenshirt aanhad) dat ze het heel knap vonden van me. Dit was schijnbaar ook een van de zwaarste tochten door de hitte en vele regen. De medaille werd opgespeld door os Ma en Chiel. Eenmaal weer overeind geholpen op weg naar de auto. Ook nog een stijle trap beklommen en met de bus naar de auto. In vlijmen kreeg ik ze dan, mijn gladiolen.
Het was een ervaring om nooit meer te vergeten. Je komt jezelf tegen, nooit geweten dat ik zo diep zou gaan. Doorzetting is op de proef gesteld. Maar ook dat mensen om je heen een gigantische steun kunnen zijn!!
Bedankt allemaal voor het meeleven en steunen!!! Voor volgend jaar? Uhm… Ik weet nog niet, eerst even lichamelijk herstellen en dan pas doe ik daar uitspraak over. Hetzelfde antwoord eigenlijk als mensen mij vroegen: hoe gaat het?! Dat ik aangaf: vraag dat op de Wedren nog maar even.
Foto’s komen nog!!
