Zo, een hele tijd daarnaartoe geleefd en dan was het zover. Zaterdag 9 september… Onrustig geslapen van vrijdag op zaterdag en al veel te vroeg wakker. (wilde eigenlijk zo lang mogelijk uitslapen) maar goed, om 16:00 met Michiel en Pieke naar Vlijmen, waar we bij mijn ouders wat aten. Om 19:00 naar Waalwijk vertrokken, het was nog niet heel druk. Daar maar in het startvak gaan staan, het duurde nog een uur maar zo stonden we vrij vooraan. De tijd leek te kruipen, en het werd voller en voller in het vak. Toen om 20:00 het startschot klonk vertrokken we in de beginnende schemering aan onze wandeling. Ons pa en ma, Chiel en Katja stonden ons in Waalwijk aan te moedigen. Daarna rondje 1 , 2, 3 door dezelfde plekken. Dit was wat minder , maar ja je moet toch aan 80 km komen. Bij de tunnel in Vlijmen stonden mijn ouders, mijn zus , Katja en Sascha. Ze hadden een spandoek gemaakt 🙂 Sascha herkende mij door de drukte en donkerte niet meteen want toen ik op haar af liep rende zij eerst weg. Toen ik bleef staan en nogmaals haar riep was ze heel blij en kwam mij op haar manier ook sterkte toewensen. De eerste rustplaats in vlijmen hebben we kort gezeten. We hadden beide nog geen echte behoefte om echt uit te rusten. Daarna door naar de Haarsteeg en vervolgens weer door Drunen naar Waalwijk. Daar heb ik mijn blaar laten prikken en mijn voet ingetapet. Dit alles duurde vrij lang en we zijn toen daarna gelijk weer gaan lopen. Ik hinkte wat in het begin, maar eenmaal door de pijn gelopen te hebben weer vol doorgelopen. Het was vanuit Waalwijk een lange saaie en donkere dijk naar Waspik. De rust daar hebben we kort gezeten en weer door. Ik merkte dat mijn spieren gingen protesteren, iedere keer als ik gezeten had werd het moeilijker om op te staan. Maar van mijn lichaam moest ik ook echt de nodige keren zitten. Pieke had gelukkig energie genoeg en die sleepte mij er op moeilijke tijden doorheen. Voor Waalwijk ben ik nog 2 of 3x kort gaan zitten. Juist om die ene minuut even weer op te laden en door. Chiel belde me nog op om te vragen hoe het ging, en wat later bleek, te kijken waar wij zaten. Ik hing op en 2 minuten later zie ik hem ineens bij de Piet Klerx staan. Heel lief en zo’n moment geeft je net weer dat zetje om door te gaan. Katja zag ik ook ineens niet veel later, ze had me gevolgd met de app. en stond daar gewoon om ons sterkte te wensen, erg lief! Aangekomen in het Centrum was het nog niet zo druk (we waren ook best vroeg) We hebben er zo’n 14 uur op gelopen, met dus het grootste deel wandellaars achter ons. Eenmaal op het podium onze pruiken opgedaan en daar werden we ook nog versierd met een bloemenkrans en ballonnen van ons ma. Het was een tocht met een lach en een traan, met lol maar ook pijn. We hebben de grenzen verlegd. En volgend jaar, dat zien we nog wel…
