Nijmegen 2018
Het was weer zover. Na een hele week onrustig geslapen te hebben mocht ik dan naar Brabant. Maandag 16 Juli, het ophalen van de polsband en overige zaken. De vriend van Pieke, Alwin, heeft ons naar Vlijmen gebracht. Daar aangekomen hebben we genoten van een heerlijk Brabants bakkie en zijn we naar Nijmegen vertrokken. Pieke, Alwin, ons Pa en ik. Dat ons pa meeging was vooral praktisch zodat hij kon kijken hoe en waar hij ons in de vroege ochtend kon afzetten. In Nijmegen aangekomen was het een feestje op de Wedren. Vrij vlot wist ik de weg en zorgde ervoor dat de polsband en gadgets opgehaald konden worden. Plotseling ging mijn telefoon… ons Pa belde me waar we ons op dat moment bevonden…. Ik antwoordde dat we bijna alles hadden en zo weer richting auto liepen. Toen hij me vroeg ja maar waar sta je nu? Heb ik geantwoord dat ik bij de loopbrug in de buurt stond… En ja hoor daar kwam hij samen met Alwin aanlopen! Het was hun gewoon gelukt zonder ticket de Wedren op te lopen. Helemaal leuk, dus ook meteen een kadaster foto gemaakt. Een foto die ‘vanuit het heelal’ is gemaakt. Daarna wat gedronken met elkaar en weer naar Vlijmen.
Wat vreemd… toch weer in je oude kamertje slapen maar zo verandert in de loop der tijd. Een vroege dag de volgende dag dus redelijk op tijd naar bed gegaan.
Dag 1:
2:00 piep piep piep
2:02 tralalal muziek (radio)
2:03 stuiterend uit bed
2:05 goedemorgen pa en Pieke
Daarna ontbeten en iets voor 3:00 richting wedren. We kwamen ruim op tijd aan en schoven aan bij wat vroege wandelaars in het start vak (dit start vak was in 2016 ook altijd mijn favoriet). Langzaam aan zag je dat “de studenten” (goed aangeschoten maar niet vervelend) met velen aan kwamen lopen en een haag vormden. Na een wat onverstaanbare toespraak van de Marsleider begon iedereen met aftellen. En daarna om 4:00 stipt sprongen de scanners aan. Daar gingen we, bandje aanbieden en goed kijken of het groen werd. Deze dag start door de stad. De kroegen waren dicht maar het was nog goed druk in de stad. Een beetje naar rechts en links etc. En daar doemde hij om de bocht op: de Waalbrug. Een icoon voor Nijmegen maar ook voor de vierdaagse. Een langzame maar hoge klim. Onder ons zagen we een of andere brandweerboot die voor de show water omhoog spoot (echter in het donker was het amper te zien..) Daarna een nieuwtje voor mij: de dijk in het begin. Eerder liep de route altijd over de dijk op de terugweg (heet en geen beschutting) nu liep het heerlijk. En daar kwamen dan de eerste doorkomst gemeenten. Nog niet heel druk maar wel dat mensen met een schaaltje buiten klaar stonden. Via Oosterhout – Slijk/Ewijk/ Valburg naar Elst. De blauwe dinsdag. Het was wederom een feestje! Daarna via Elden weer naar Huissen om vanuit daar weer via Lent richting Nijmegen te lopen. Na Lent zag je de Waalbrug weer langzaam dichterbij komen. Tsja daarna weer kort naar de wedren en uitgescand voor de volgende dag!! Opgehaald door ons pa en weer naar Vlijmen.
Dag 2:
Begon zo’n beetje als de eerste… Via de Wedren naar de andere kant. Deze route was in 2016 het breekpunt. Als mijn ouders niet op de sluis hadden gestaan had ik het waarschijnlijk opgegeven… Maar niets daarover! We vertrokken weer in een vlot tempo. De temperatuur was net als gisteren in no time warmer aan het worden. Het enige verschil wat ik ten opzichte van 2016 gehad heb is dat het niet warmer dan 38 graden is geweest (dat was toen wel) Pieke had even een dipje maar ach we lopen samen dus samen loop je over dat dipje heen. Eenmaal aangekomen bij ‘ DE SLUIS’ stond ons pa er weer. Ik liep naar hem toe, maar volgens andere had ik dat stuk gerend. Ik vloog hem in zijn armen. Zo fijn dat het deze keer met een totaal andere emotie is gegaan! Vanuit de sluis liepen we langs het (voor mij iconische) energie gebouw en daarna de tunnel onderdoor voor de gezelligste wijk van Nijmegen: Een volkswijk waar iedereen van alles uitdeelt , de bankstellen buiten staan en je energie krijgt van iedereen.
Dag 3:
De 7 heuvelen… Pieke startte vlot, bij mij ging het al wat moeilijker. Ik heb dit aangegeven en samen liepen we in een acceptabel tempo. De blaren waren verzorgd door het rode kruis en mijn rechtervoet: kleine teen , was ingetaped. Een fijne route met veel toeschouwers onderweg. En ja hoor daar kwamen ze: de 7… Deze 7 zijn voor veel wandelaars wel een raadsel want niemand komt precies op 7. Pieke kwam uiteindelijk zelf op 14. En na deze heuveltjes stond hij er weer: ons Pa !! zo lief dat hij op ons heeft gewacht daar. Na deze beklimmingen is het tijd voor de rijke wijk in Nijmegen: Kwakkenburg. Hier stond mijn schoonpa weer klaar met een glas ijskoude cola en wat versnaperingen. Erg aangenaam! Vanaf dat punt is het maar kort tot de Wedren maar wel continu afdalen. In de Kwakkenburg stond de dj van Cuijk. Ik riep tegen hem tot morgen en hij toen riep hij meteen 11 kroegetocht!!! (hij is 1 van de dj’s die daar altijd staat) Daarna netjes via de wedren afgemeld en klaar voor dag 4!
Dag 4:
Tjsa de man met de hamer… Die dan in de ochtend nog even op je voeten heeft getimmerd. Auw… Ja het doet zeer maar we zetten door. Scan en daarna door richting Cuijk via de omweg. Wat een bijzondere weg voor mij: de eerste keer dat ik deze liep brak midden in de polder een onweersbui en regen los tot aan Cuijk. En dan nu: droog en zon!! Langzaamaan door de polderweg richting de brug. Alvorens de brug over te steken even het ontbijtje/ lunch gekocht daar op de hoek. (Erg goede tent) De brug over en ja hoor daar kwamen dan de eerste gezellige dorpjes. Van kleine dorpen naar het steeds groter wordende Cuijk. (die van tijdens Carnaval “elluf-kroegetocht) Net voor Cuijk meerdere keren contact gehad met Sophie en ja hoor (ondanks dat zij nachtdienst had gedraaid) stond zij daar in het Centrum van Cuijk!!!! Samen zijn we hand in hand gehuppeld door Cuijk. Erg lief en Pieke begreep het ook volkomen waarom ik eventjes zo ‘ anders’ was. Na Cuijk nog wat dorpjes en ja hoor daar begon de Via Gladiola! Een lang stuk waar je doorheen wordt gesleept door iedereen aan de kant: toeschouwers, bandjes, mensen vanuit het Radboud ziekenhuis en familie / vrienden en Mijn vent!!! Wat geeft dat goede moed. Na een kort weerzien en aannemen van die gladiolen zijn we doorgelopen naar de Wedren om daar de erkenning in ontvangst te nemen. Eenmaal buiten de Wedren hebben we kort hoeven te wachten tot iedereen er was. We hebben bij elkaar de medaille opgespeld. Wat een bijzondere ervaring weer!!!
Dank aan iedereen die heeft meegeleefd en support gebracht via telefoon/ app/ real life etc.!! Volgend jaar? ‘ ach als ik weer hersteld ben… maak ik mijn keuze’. Wie weet … 😀
